Rock Candy Funk Party

The Groove Cubed

Rock Candy Funk Party komt met hun  derde cd ‘The Groove Cubed’, na ‘We Want Groove‘ (2013) en ‘Groove Is King‘ (2015). In 2014 werd de live-cd /dvd ‘Live At The Iridium‘ uitgebracht.

De band bestaat uit Tal Bergman op drums, Ron DeJesus op gitaar, Joe Bonamassa op gitaar, Mike Merritt op basgitaar en Renato Neto op toetsen. Deze bandleden worden voor het eerst aangevuld met een zanger Ty Taylor en een zangeres Mahalia Barnes voor elk een nummer. Dit is een verandering want voorheen waren alle cd’s en de dvd puur instrumentaal. Men wilde een iets eigentijdser album maken (zie interview met Tal Bergman) met wat meer afwisseling. Daarom zitten er nu enkele r&b en rap invloeden,tussen de jazz, funk, rock, soul en blues die de basis zijn van hun muziek. Op elke cd wordt in de titel het woord Groove genoemd en dat is niet voor niets. De groove daar draait het om bij RCFP en die is lekker!

9.De cd begint met Gothic Orleans, heerlijk sfeertje, spacy intro en dan knalt de gitaar erin. Een erg kort nummer dat gevolgd wordt door Drunk On Bourbon Street On Bourbon Street met stevige gitaarriffs, de ritme sectie heeft een jazzrock fundament  en door de funky toetsen swingt het als de bekende trein. Meer jazzy klinkt  In The Groove met een geweldige solo van Joe Bonamassa. Het grooved zo ontzettend lekker, absoluut een van de hoogtepunten van de cd.  Don’t Even Try It met gastzanger Ty Taylor is een soulnummer met wat r&b en het deuntje blijft in je hoofd zitten, goed gedaan dus. Het volgende Two Guys And Stanley Kubrick Walk Into A Jazz Club (hoe verzin je zo’n titel en daar zijn er meer van op deze cd) is een meesterwerk met betrekking tot opbouw, dynamiek, arrangementen en ritme. Van alles komt voorbij jazz, symfonisch, topdrums en bas en een knallend eind. Luisteren met koptelefoon raad ik aan! Isle Of Wright is erg kort en bevat een waarschuwende radiospeech , (Martin Luther King?) met een dreigende muzikale achtergrond. Mr. Space is echt een space song met zalig baswerk van Mike Merritt,  sferische toetsen en zeer  swingend. Op het eind prachtig ingetogen pianospel van Renato Neto. Mahalia Barnes zingt op I Got A Feelin’ van James Brown. Swingende soul met blazers. Het rustige, mellow-achtige  After Hours met geluidjes en echootjes roept sfeerbeelden op zoals van desolate landschappen in schemerlicht, zeer relaxt. Een stuk steviger is This Tune Should Run For President (weer zo’n titel!), een mooi opgebouwde song , zeer afwisselend in tempo en dynamiek, veel intermezzo’s. Mr Funkadamus Returns And He Is Mad is dreigend en zwaarmoedig van aard, vooral door de knallende drums van Tal Bergman. Funk-O-Potamia lijkt erop: zware donkere gitaarklanken met heavy riffs in zoals bij  Led Zeppelin, Metallica, met in het middenstuk plotseling oosterse klanken en de toetsen meer op de voorgrond maar dan weer terug naar de dreigende riffs.  Het voorlaatste nummer The Token Ballad is snel, stevig en bevat  waanzinnig gitaarwerk van Joe.

Afsluiter Ping Pong is erg jazzy, Merritt op contrabas, Ron DeJesus met heerlijk passend gitaarspel en elk bandlid krijgt nog even de tijd om te soleren. De titel slaat op het ritme van een tafeltenniswedstrijd. Mooi gevonden.

Conclusie:

Zoals uit alle cd-titels blijkt staat de groove bij RCFP centraal en dat is op deze cd niet anders. Absoluut topwerk van deze meer dan uitstekende muzikanten, die muziek maken die swingt, grooved en waarin de arrangementen en structuren zeer afwisselend en onvoorspelbaar zijn wat het zeer interessant en onderhoudend maakt. Geweldige muziek die bij mijn weten niet meer of zelden nog zo wordt gemaakt. Top cd.

Close window