Bob Dylan

Triplicate

Bob Dylan is toch vooral de man van de teksten en niet zozeer een zanger. Verbazingwekkend dus dat hij dit jaar voor de derde keer met een album kwam zonder eigen werk, maar met muziek uit de Tin Pan Alley periode: de tijd dat de muziek voor artiesten werd geschreven door ‘brood-schrijvers’. Vanaf de jaren zestig gingen steeds meer artiesten hun eigen muziek schrijven, waarmee Tin Pan Alley definitief iets van het verleden werd.

Nu dus Triplicate: drie lp’s met American Songbook nummers door Bob Dylan en evenals bij de twee voorgangers (Shadows in the Night en Fallen Angels) was ik van plan om dit album te negeren. Echter de recensies waren opvallend goed en, heel sadomasochistisch: ik heb een zwak voor het krakende stemgeluid van Dylan vanaf Time out of Mind. Daarnaast omringt hij zich vanaf Love and Theft altijd met fantastische musici en is het alleen daarom al een genoegen om zijn albums te beluisteren. Dus: misschien zou het wel wat kunnen zijn, ook al zijn de teksten niet van hem.

Het album bevat bekende nummers als Stormy Weather en How Deep is the Ocean, maar ook (voor mij) onbekender materiaal als Once upon a Time, Braggin en It gets lonely early.

Wie schetst mijn verbazing: op dit album zingt Dylan echt! De arrangementen zijn top en soms zelfs (o.a. Stormy Weather) ronduit geweldig. Het musiceren is een feest: kortom een meer dan aangenaam album en een aanrader.

Close window